3 november 2026 · 8 min read

Nu zijn juist de bonen op

De Zelfdragende Organisatie - deel 8

Nu zijn juist de bonen op

Tien uur. De wekelijkse teammeeting.

Twee mensen zitten al aan tafel. Sabine is nog koffiebonen aan het zoeken en Kim komt zo meteen, want die moest nog iets afwerken. Ondertussen begint er al een gesprek over een klant die gisteren gebeld heeft.

Om tien na tien kunnen we beginnen.

“Wat hadden we daar vorige week nu over afgesproken?”

Geert zoekt in zijn notities. Marc weet nog dat er iets moest gebeuren, maar dacht dat Anick dat ging opnemen. Anick valt een beetje uit de lucht.

Binnen een half uur moet Mathias door naar een afspraak. We hebben nog niet alles besproken, maar volgende week zitten we hier toch opnieuw.

En Frederick zit ondertussen zijn kas op te fretten. Mooi op tijd, goed voorbereid, zichzelf afvragend waarom eigenlijk.

Er wordt veel vergaderd in organisaties. Of die vergaderingen ook helpen om het werk beter te doen, is een andere zaak.

De lijm tussen de bouwstenen

De voorbije weken schreef ik over de vijf bouwstenen van De Zelfdragende Organisatie. Over richting geven, vertrouwen opbouwen, eigenaarschap mogelijk maken, processen verbeteren en de juiste informatie gebruiken om te sturen.

Maar ook als je daar werk van gemaakt hebt, kan het onderweg beginnen te rammelen. De dagelijkse drukte neemt het over, afspraken worden wat losser geïnterpreteerd en voor je het weet ben je opnieuw vooral bezig met wat vandaag het luidst om aandacht vraagt.

Daarom hebben die bouwstenen lijm nodig: Ritme & Reflectie.

Je spreekt af wanneer je samen naar het werk kijkt, wanneer je afstand neemt en hoe je terugkomt op wat er afgesproken is. Ook als het druk is. Misschien vooral dan.

Bonen of niet, tien uur is tien uur

Een wekelijkse operationele meeting heeft een vast moment, een vaste agenda en een afgesproken einduur. Iedereen weet wat er besproken wordt en heeft zijn voorbereiding gedaan.

Begint die meeting om tien uur, dan ben je om tien voor tien al daar om koffie te pakken en even met een collega bij te praten. Want de meeting begint om tien uur. Geen minuut later.

Tijdens het overleg is er één gesprek. Geen tweede vergadering aan de andere kant van de tafel en geen uitgebreide bespreking over een specifiek probleem waar maar twee mensen iets mee te maken hebben en de rest wat voor zich uit zit te staren.

Dat vraagt wat discipline, ook van de verantwoordelijke. Als jij zelf telkens te laat binnenkomt of zonder voorbereiding aanschuift, moet je niet verbaasd zijn dat je team die afspraken ook wat ruimer begint te interpreteren.

Tijdens die wekelijkse meeting helpt een goede scorecard om te zien waar je moet bijsturen. Je rapporteert de cijfers waar je diezelfde week ook iets mee kunt doen. Als de orderachterstand oploopt, kun je bijvoorbeeld de planning aanpassen of uitzoeken waar het werk blijft hangen. Die achterstand hoeft tegen de volgende meeting nog niet weggewerkt te zijn, zolang je de afgesproken actie om bij te sturen wel hebt opgestart.

De week nadien kijk je dus opnieuw naar het cijfer én naar wat er afgesproken was. Heeft de actie plaatsgevonden? Zien we al een effect? Moeten we iets anders doen?

Je houdt die afspraken samen bij, met een verantwoordelijke en een datum. Anders zit Anick volgende week opnieuw verbaasd naar haar collega’s te kijken.

Iedereen aan tafel is niet hetzelfde als iedereen in de meeting

Je kunt stipt beginnen, de agenda netjes afwerken en toch de belangrijkste zaken niet te horen krijgen.

Als een medewerker weet dat hij een uitbrander krijgt zodra hij een fout meldt, zal hij eerst zelf nog wat proberen of zwijgen en hopen dat het vanzelf overwaait. Hetzelfde gebeurt wanneer iemand een andere mening geeft en meteen wordt uitgelegd waarom die niet juist is.

Mensen moeten weten dat ze zich mogen uitspreken. Dat ze mogen zeggen dat iets niet lukt, dat ze hulp nodig hebben of dat een beslissing volgens hen niet gaat werken. Hoe jij en de collega’s daarop reageren, bepaalt mee of dat ook gebeurt.

Bovendien begrijpt niet iedereen informatie op dezelfde manier. Jij vindt misschien dat je een heel duidelijk en enthousiast verhaal gebracht hebt, terwijl je collega ondertussen zit te wachten op de cijfers waarop het gebaseerd is.

Ook wie gemakkelijk praat, heeft daarin iets te leren. Soms moet je even je mond houden en de stillere collega laten uitspreken. En luisteren, zonder ondertussen vooral je volgende antwoord voor te bereiden.

We verwachten tijdens een vergadering vaak dat iedereen meteen kan meedenken én zijn gedachten helder kan verwoorden. Maar niet iedereen werkt zo. Wie vooraf informatie krijgt, kan die rustig bekijken en beter voorbereid aansluiten. En een mail achteraf met een vlijmscherpe analyse kan meer bijdragen dan een snel antwoord aan tafel. Spreek wel af tegen wanneer die inbreng nodig is en wanneer de beslissing valt, zodat iedereen weet hoeveel ruimte er nog is om mee te denken.

Daar regelmatig samen bij stilstaan helpt. Je leert je eigen gewoontes herkennen en begrijpt beter waarom een collega soms anders reageert dan je verwacht.

Niet elk gesprek moet elke week

De wekelijkse meeting dient om het werk op te volgen. Voor andere onderwerpen heb je een ander ritme nodig.

Minstens één keer per kwartaal neem je samen afstand van de dagelijkse werking. Je haalt de visie en de strategie er opnieuw bij en bekijkt of wat jullie dagelijks doen daar nog voldoende aan bijdraagt. Een afdeling kan bijzonder druk zijn zonder veel vooruitgang te maken in wat echt belangrijk is. Dus af en toe eens herhalen waar we naartoe gaan en wat belangrijk is, is zeker geen verloren tijd, maar voorkomt net verloren tijd in de weken en maanden daarna.

Als verantwoordelijke moet je daar ook zelf geregeld tijd voor nemen. Waar gaat je aandacht naartoe? Wat schuif je telkens door omdat er weer iets dringends tussenkomt? En hoeveel van die afleiding breng je zelf binnen?

Ook je medewerkers verdienen individuele aandacht. Bij veel projecten of een hoge werkdruk kan een wekelijkse afstemming nodig zijn. Maar daarmee heb je nog niet besproken hoe iemand zich voelt in zijn job, wat die van jou verwacht of waar die naartoe wil.

Plan daarom minstens drie keer per jaar een gesprek waarin je daar wel tijd voor maakt. Over wat goed loopt, wat beter kan en hoe jullie naar de toekomst kijken. Zo kun je blijven afstemmen hoe iemands eigen ambities passen bij de richting van de organisatie.

Kwestie van goed gealigneerd te blijven over wat de wederzijdse verwachtingen zijn en wat er nodig is om die mogelijk te maken. Niets zo nefast voor een samenwerking als een niet uitgesproken verwachting.

Je team weet ook waar het beter kan

Wie dagelijks het werk doet, ziet meestal goed welke stappen weinig bijdragen, waar informatie ontbreekt en welke afspraken vooral extra werk veroorzaken.

Die signalen moeten tijdens de gewone opvolging al op tafel kunnen komen. Daarnaast is het zinvol om minstens één keer per jaar met het team wat verder van de dagelijkse werking te gaan staan.

Daar kun je vier eenvoudige invalshoeken voor gebruiken:

Waarschijnlijk krijg je meer ideeën dan je kunt uitvoeren. Kies daarom samen wat het meeste bijdraagt én ook realistisch is, en maak daar haalbare kwartaal- of jaardoelen van, met iemand die de verantwoordelijkheid opneemt en een duidelijk moment voor opvolging.

Maak er ook tijd voor vrij. Als alles wat vandaag op de planning staat moet blijven gebeuren, zal dat verbetertraject er ergens tussen moeten. Tussen de soep en de patatten is er meestal te weinig tijd.

Naast de werking verdient ook de samenwerking aandacht

We moeten niet allemaal de beste vrienden zijn of ons één grote familie noemen.

We moeten wel verdomd goed weten wat we aan elkaar hebben en erop kunnen rekenen dat we schouder aan schouder staan, met hetzelfde gedeelde doel voor ogen. Dat vraagt dat je verder kijkt dan je eigen taken of je eigen afdeling en mee verantwoordelijkheid neemt voor het geheel.

Wat goed is voor de organisatie, moet uiteindelijk ook goed zijn voor de mensen die er werken. Dat vraagt iets van beide kanten: de organisatie moet ervoor zorgen dat mensen mee de vruchten plukken van hun inzet, en medewerkers moeten beseffen dat hun eigen belang ook verbonden is met hoe het geheel draait.

Om eerlijk te kunnen zijn over die samenwerking, moeten mensen zich veilig genoeg voelen om te zeggen wat ze ervaren. Ze moeten erop kunnen vertrouwen dat er naar hen geluisterd wordt en dat ze achteraf niet scheef bekeken worden om wat ze gezegd hebben. Mensen moeten ook merken dat hun feedback ernstig genomen wordt. Als je beslist er niets mee te doen, leg je uit waarom.

Een jaarlijkse, grondige oefening rond teamdynamiek helpt om elkaar beter te begrijpen en moeilijke onderwerpen bespreekbaar te maken. Je leert herkennen hoe je zelf denkt en communiceert, en hoe dat bij een collega anders kan zijn. Sluit daar gerust een etentje of een bowling op aan. Samen iets doen geeft ruimte om elkaar ook buiten het werk wat beter te leren kennen. Die informele contacten verdienen trouwens ook tijdens de rest van het jaar een plaats.

Vanuit die basis kun je één of twee keer per jaar iedereen binnen het team enkele eenvoudige vragen laten beantwoorden over de collega’s, inclusief de teamverantwoordelijke. Begrijpt iemand wat de job inhoudt? Heb je de indruk dat die persoon het werk graag doet en er energie uit haalt? Kan die het ook? En herken je de bedrijfswaarden in het dagelijkse gedrag?

Zo’n bevraging kan online en eventueel anoniem gebeuren, maar ook dan blijft dat vertrouwen nodig om eerlijke antwoorden te krijgen. Vraag naar concrete voorbeelden en geef mensen ook de mogelijkheid om aan te geven dat ze onvoldoende zicht hebben op het werk van een collega.

Als meerdere mensen hetzelfde signaleren, ga je daar met de betrokken persoon over in gesprek. Je bekijkt samen of die de feedback herkent, of de verwachtingen duidelijk zijn en wat er nodig is om te verbeteren. Daar volgen concrete afspraken, ondersteuning en opvolging uit.

Zich veilig kunnen uitspreken gaat samen met elkaar durven aanspreken. Blijft dezelfde feedback terugkomen ondanks duidelijke verwachtingen en passende ondersteuning, dan moet je ook durven bespreken of de job of de organisatie nog past.

What’s next?

Ritme vraagt discipline.

Reflectie vraagt durf.

Voor beide moet je het goede voorbeeld geven. Volgende week om tien uur bijvoorbeeld.

Check de bonen op voorhand.

Dit is het achtste artikel in een reeks over De Zelfdragende Organisatie. Lees ook de vorige artikels op de blog.

(De gebruikte persoonsnamen zijn fictief. Elke gelijkenis met bestaande personen berust op louter toeval. De vergadergewoontes helaas niet.)

← Terug naar het blogoverzicht

Laat ons eens praten.

Geen standaardpitch. Gewoon een eerlijk gesprek over wat er speelt in je organisatie.

Neem contact op