Het blijft een uitdaging van alle (leef)tijden; "Wat doe ik wanneer?"
Zelf tracht ik het Eisenhower-principe te gebruiken om te bepalen wat mijn prioriteiten zouden moeten zijn en wat ik dan met de rest doe.
Je kan dit zeer breed interpreteren en zelfs gebruiken als richtlijn over wanneer iemand een mailtje stuurt, wanneer je iemand opbelt of wanneer iemand ... trots de werkkamer binnenstormt om haar nieuwe kledij te laten zien die net geleverd is.
Toch zijn er risico's aan verbonden. Het is niet omdat iets voor jezelf 'niet dringend' en 'niet belangrijk' is, dat dit voor de betrokken stakeholder (en dat kan zowel een klant, collega als je dochter zijn) ook zo is.
Wat best wel tot boeiende gesprekken kan leiden, om het woord 'discussie' niet te gebruiken. De thuiswerker met dochter(s) in de tienerjaren en een Zalando-account kan zich ondertussen een beeld vormen van wat er zich hier net heeft afgespeeld.
Dat 'boeiende' gesprek herinnerde me dan weer (na eerst een paar keer diep ademhalen en tot 10 tellen) aan het nut van behoefte/waarde-modellen zoals de Piramide van Maslow of het Barrett-model die je kunnen helpen om in te schatten waar je jezelf bevindt en waar je belangrijkste stakeholders zich bevinden. Kwestie van te weten wat voor hen 'dringend' en 'belangrijk' zou kunnen zijn en hoe dit past met je eigen interpretatie.
Ik zou mezelf niet zijn mocht dit me niet brengen tot andere concepten zoals MBTI, Insights, BPS, DISC, ... Wat kort samengevat (met 'kort' zoals in 'kort door de bocht') het in kaart brengen van de handleiding bij je eigen persoonlijkheid en gedragspatroon is. En met wat inlevingsvermogen het patroon van een ander. Over hoe te luisteren en hoe te spreken zodat er naar je geluisterd wordt.
Of hoe thuiswerken aan een lager tempo onverwacht vastgeroeste gewoontes en ingedommelde kennis terug onder de aandacht brengt... :-)
#Thuiswerken #communicatie #samenwerken #samenleven