De nieuwe website (www.krismampaey.be) staat er en de reach-out naar gerichte personen en sectoren is volop bezig. Juli en augustus zijn niet de meest ideale maanden hiervoor, dat is wel duidelijk. Maar stilzitten is niet aan mij besteed.
Naast het gericht connecteren en prospecteren (back to the old days…) ben ik ook bezig met zowat alles wat ik de voorbije 20 jaar geleerd, ervaren en gelezen heb samen te brengen.
“Kris, ben jij nu een boek aan het schrijven?”
Nee, maar ik sluit niet uit dat dit er misschien ooit wel van komt. Wat ik eigenlijk aan het doen ben is een 'Book of Knowledge' aan het opbouwen. KMBoK zeg maar. Het moet niet altijd PMBoK ofzo zijn.
“Dus toch een boek?”
Nee, euh ja, maar toch ook weer niet. Ik tracht de filosoof, socioloog, mentor/coach, systeemdenker, toekomstdenker, analist en techneut in mezelf samen te brengen.
En hoe pak ik dat aan? Altijd beginnen bij chaos. En dan de chaos nog wat groter maken. I love it.
Mensen die mij kennen weten dat ik nogal fan ben van MindManager. Daar “smijt” ik alles in. Alle technieken en methodes, inzichten, bedenkingen, ervaringen, … Allemaal op één hoop.
En dan stap ik achteruit en overschouw ik het geheel. Om in de chaos een rode draad te herkennen. Die rode draad wordt zichtbaar eens je begint te groeperen. Je begint een trend te zien. Je ziet bepaalde onderwerpen meer naar voor komen. Andere dingen gooi je weg. Je brengt structuur in de chaos. I love it even more!
Op het einde houd je dan nog een paar onderwerpen over die je niet direct een plaats kan geven en ook niet wil weggooien, maar dat is OK. Daarvoor hebben we die ene kast die de meesten onder ons thuis wel hebben en waarin je de dingen legt waar je niet direct een logische plaats voor kan vinden. Bij mijn ouders was dat 'de bovenste schuif'. Als het antwoord was “kijk eens in de bovenste schuif” dan wist je dat je voor een hoop verrassingen ging komen te staan. Van “Hebben wij dat echt bijgehouden toen?” tot “Ahaa, hier ligt dat. Nu heb ik dat net vorige week opnieuw gekocht.”. Soit, we wijken een beetje af, maar de beeldspraak spreekt voor zich denk ik.
Er komen 5 onderwerpen, of eerder overtuigingen, naar boven:
1. richting vóór verandering; zonder visie heeft verandering geen betekenis
2. mensen vóór processen; processen falen zelden door techniek, maar wel door gedrag
3. zelfleiderschap vóór leiderschap; eerst jezelf begrijpen, daarna een team
4. empowerment boven controle; mensen sterker maken is belangrijker dan mensen sturen
5. onderliggende mechanismen boven symptomen; blijf niet krabben aan de oppervlakte, maar durf in de diepte te gaan
“Kris, zijn dat dan de eerste vijf hoofdstukken van je boek?”
Nee, ik ben geen boek aan het schrijven. Ik ben aan het sorteren en aan het structureren.
Daarbij werd ook een overtuiging zichtbaar die bepalend is voor hoe ik naar organisaties kijk. Veel organisaties worden ontworpen alsof ze machines zijn. We hebben een organigram met de juiste functies en afdelingen, en per afdeling de juiste processen. We nemen mensen aan met het juiste diploma en het succes zal wel komen.
Als het zo eenvoudig was, waarom zijn we dan niet allemaal succesvolle ondernemers?
Ik geloof dat organisaties levende systemen zijn. Dat is geen klein verschil. Het verandert alles.
Een machine kun je uit elkaar halen, een onderdeel vervangen en opnieuw opstarten. Een organisatie werkt zo niet. Een verandering in één onderdeel beïnvloedt altijd het gedrag van het geheel.
Maar wat bepaalt dan het gedrag van zo’n organisatie? Elke organisatie heeft een eigen DNA. Dat DNA maakt mee het verschil tussen organisaties die blijven hangen en organisaties die duurzaam groeien. Alleen is dat DNA zelden duidelijk omschreven. Vaak zit het vooral in het hoofd, de buik en de handen van de oprichter of de CEO. Hij doet al jaren 'zijn ding' en voelt perfect aan wat werkt, wat niet werkt, wanneer hij moet ingrijpen en welke beslissingen juist zijn.
Maar vraag hem om dat 'ding' precies te verwoorden, en het wordt moeilijker. Laat staan dat hij het bewust kan overbrengen op anderen.
Dus na vele jaren hard werken is hij nog altijd degene die de brandjes moet blussen. Degene bij wie de moeilijke beslissingen terechtkomen. Degene die het DNA van de organisatie niet alleen begrijpt, maar als enige écht beleeft. Hij is tegelijk de drijvende kracht én de bottleneck. Niet alleen remt dat de groei van de organisatie af. Het maakt het voor hemzelf heel moeilijk om eens enkele weken vakantie te nemen. Ofwel moet hij elke dag bereikbaar zijn, of de organisatie staat stil en op de eerste werkdag na de vakantie vindt hij een overvolle mailbox, een hoop meetingrequests en een rij wachtenden voor zijn deur.
De uitdaging is daarom niet om de oprichter minder belangrijk te maken. De uitdaging is om zichtbaar, bespreekbaar en overdraagbaar te maken wat hem en zijn organisatie bijzonder maakt. Zodat het DNA niet langer alleen in de oprichter zit, maar door de hele organisatie wordt begrepen, beleefd en doorgegeven.
I love it the most!